Villa Elektra

Oefenen  voor hoofdstuk 5 van natuurkunde met een game:

Ga naar de game!

Kerstmarkt

De site voor inspiratie voor de kerstmarkt: Welke.nl

Creativiteit!

    

Kleine test in de klas

...om de leerlingen te laten ervaren dat meer tijd krijgen betekent dat zij hun creativiteit aanspreken! 

Wie durft, stopmotion wedstrijd

BenX of is het BenNIX

Donderdagmiddag werd de pestweek afgesloten!

Klas 2B en 2C kwamen naar onze klas en het was gezellig. We keken op het grote digibord! Dat maakte het wel een stuk leuker. In het begin was het wat druk, maar daarna keek iedereen gefocust naar de film. Een iemand liep even de klas uit tijdens de film, het was namelijk een heftige en pakkende film voor hem, maar ook voor de rest. De film is gebaseerd op waargebeurde verhalen. Benx was een jongen die altijd iets “had”. Hij kreeg de sticker van het Syndroom van Asperger. Zelf maakte het Ben niet uit dat hij autisme had, het was de omgeving die er problemen mee had. Een van zijn uitspraken was: "Ik heb autisme, of autisme heeft mij." Ook "Niets is wat ik zeg." en "Praten, praten praten, maar niemand die mij verstaat!", zei hij ook. Ben raakte in zijn eigen wereldje door gamen. Zo ontmoette hij een meisje dat er in de “normale wereld” niet was, maar in zijn waarheid was ze er wel. Zij gaf Ben een heel klein stukje zelfvertrouwen en inspireerde hem. Zo zette hij zijn zelfmoord in scene om op die manier een klap in het gezicht van de mensen die in de kerk zaten te geven. Kortom: een geslaagde middag!

door: Rick

Levensles van Ronald Herregraven

Het begon allemaal met één van mijn leerlingen die elke vrijdag ‘enthousiast’ vertelde over het programma Over Mijn Lijk van BNN. Het programma maakte een grote indruk op hem en zijn verhalen over het programma ook op anderen. Hierdoor ontstonden bijzondere gesprekken met veel vragen over ‘kanker’. Een aantal weken geleden klikte ik op Facebook wat door naar de pagina van Ronald Herregraven en kwam ik uit op zijn blog. De manier van schrijven over zijn ziekte en zijn humor maakte het prettig en tevens indrukwekkend om te lezen. Onder één van zijn teksten schreef hij dat hij ook gastcolleges gaf. Ik moest direct aan mijn leerlingen en hun vragen denken en de stap was snel gezet!

Na wat berichten over en weer werd er een afspraak gemaakt. De leerlingen vonden het geweldig dat zij bezoek zouden krijgen van ‘iemand van tv’. Ook het aantal vragen groeide in sneltreinvaart door het besef dat iemand met kanker, niet lang meer te leven, bij ons op bezoek zou komen. Naast de wat technische vragen over kanker ontstonden ineens ook vragen over wanneer hij zou komen te overlijden en of hij niet in de klas dood zou kunnen gaan!? Ik besloot een compilatie te maken van alle fragmenten uit het programma en deze in de klas samen met de leerlingen te bekijken. Zo zouden zij een eerste ‘kennismaking’ met Ronald hebben en zien hoe hij in het leven staat! Ook hebben de leerlingen stukken uit zijn blog gelezen.

Woensdag 24 oktober was het dan zover. De leerlingen waren zenuwachtig en dat was op hun gezichten duidelijk af te lezen. De dag ervoor kreeg ik al vragen van leerlingen en eerlijk, ook ik vond het best spannend! Je weet niet hoe de dag zou kunnen lopen, hoe leerlingen omgaan met hun emoties en wat de impact zal zijn... Het was wel zeker dat de leerlingen deze dag een bijzondere kans zouden krijgen om al hun vragen te stellen. De bereidheid van Ronald maakt dat onderwijs een extra dimensie zou krijgen; leerlingen verder brengen in hun beeld op en over de wereld. Geboorte, leven en dood zijn daarin belangrijke en niet te missen onderdelen. Ze maken deel uit van ieders leven. Het kan helpen bij de belangrijke vraag: “Wie ben ik en hoe verhoud ik me tot mijn omgeving?” Zien en verbinding aangaan is meer dan alleen ervaring opdoen, zou achteraf blijken.

Na de pauze vulde het lokaal zich in een rap tempo met alle tweedejaars. De spanning was voelbaar en het was een mooi moment om te ervaren en te voelen hoe de leerlingen en Ronald samen (non)verbaal op zoek gingen naar afstemming. Na een korte aankondiging volgde een introductie door Ronald zelf over wie hij is en wat hij precies heeft; darmkanker met uitzaaiingen naar de lever en longen en bezig aan zijn laatste chemotherapie. Vervolgens gaf hij het woord aan de leerlingen, stelde zich volgend op en baande zich, op een meesterlijk rustige, duidelijke en soms humoristische wijze, een weg door het vragenvuur.

Met “bent u gelukkig?” werd afgetrapt. Het antwoord was duidelijk: “Ja!” Hij vervolgde met te vertellen dat hij natuurlijk op momenten verdrietig is, maar dat, hoe gek het voor de leerlingen misschien zou kunnen klinken, de ziekte hem juist ook hele mooie momenten gebracht heeft en nog steeds brengt. Deze vraag brak direct een barrière en een ander sprak zijn overdenking uit: “Ik vind het apart dat je weet dat je dood gaat!” Hierop antwoordde Ronald dat we allemaal zeker weten dat we dood gaan, maar dat niemand weet wanneer en dat daar het verschil zit. En ook weer niet! Ja, hij komt te overlijden en dat het geen vijf jaar meer gaat duren is bijna zeker, echter kan het ook zo zijn dat hij onderweg naar huis een ongeluk krijgt... Op de vraag: “Sta je positief in het leven?” antwoordde hij net zo duidelijk als de eerste vraag: “Ja!” Hij vertelde over zijn school, zijn harde werken, zijn drive om iets van zijn toekomst te willen maken en over zijn jonge gezin. Tegelijkertijd refereerde hij ook aan wat hij in Over Mijn Lijk vertelde: “Ik ben nu met ‘pensioen’, heb in mijn leven hard gewerkt, ben ongeneeslijk ziek geworden en geniet nu 24/7 van mijn vrouw en mijn dochtertje.” “Kijkt u ook anders tegen het leven aan?” was daarna de vraag. “De prioriteiten liggen anders en ik doe niet meer moeilijk over kleine dingen.” Vervolgens werd hem de vraag gesteld of hij met de wetenschap van nu, terug in de tijd, andere keuzes gemaakt zou hebben? Na heel even in stilte te hebben nagedacht gaf hij aan: “Waarschijnlijk niet!” “Heb je alles gedaan wat je hebt willen doen?” vroeg een leerling daarop. “Eigenlijk wel.” en Ronald recapituleerde met een twinkeling in zijn ogen zijn leven en zag er zichtbaar voldaan uit.

Naast het leven en de dood kwamen er ook vragen over na de dood. “Ga je je dochter niet missen?” Ronald vertelde dat er zeker momenten zijn waarop hij erg verdrietig wordt van de gedachten dat hij zijn dochter niet ziet opgroeien. En vooral de gedachte dat zijn dochter geen vader meer zal hebben doet hem pijn. Om het verdriet om te buigen schrijft Ronald brieven aan zijn dochter voor de levensjaren die zij gaat passeren. Hierdoor blijft hij nog een rol spelen in haar leven.

“Bent u gelovig?” Een mooie vraag, waarop Ronald antwoordde: “Ik geloof heel erg in mezelf. Ik ben overtuigd van wat ik doe en weet dat ik daar zelf ook verantwoordelijk voor ben.” Deze uitspraak is nog dagen in verschillende vormen in de klas teruggekomen. Het heeft de leerlingen duidelijk aan het nadenken gezet. Het besef dat zij zelf verantwoordelijk zijn voor wie ze zijn en wat ze doen leek hen een stukje ‘volwassenheid’ mee te geven. De leerlingen waren tijdens gesprekken in de dagen erna meer bereid om echt naar elkaar te luisteren en proberen elkaar te begrijpen!!

Er volgde in de resterende tijd van dik een uur nog letterlijke, prangende en bijna filosofische (levens)vragen die op momenten het gewicht van het onderwerp relativeerde. Het verschil in gevoel en beleving tussen leerlingen onderling was duidelijk zichtbaar. Het niet durven uitspreken van gevoelens gaf aan hoe moeilijk het is om jezelf veilig te voelen. Toch hebben veel leerlingen zich verwonderd en hebben het lef gehad om hun eigen vragen te stellen. Het was een zeer bijzondere, waardevolle en leerzame ochtend. De leerlingen vonden dat zijn liefde voor zijn vrouw en dochter, het feit dat hij alles uit zijn leven heeft gehaald en dat hij in de klas durfde te komen om zijn verhaal te vertellen heel knap! Zijn quotes “Het is wat het is!”, “Alles was en is mooi!” en “Niet achteruit kijken, maar vooruit!” krijgen een belangrijke plek in de klas!

Mijn dank en respect gaan uit naar Ronald voor de wijze waarop hij met veel kracht en levenslust een diepe indruk heeft achter gelaten bij de leerlingen, mijn collega’s en bij mij! Het kan niet anders dan dat er (on)bewust wat in gang gezet is… (bron)

Proeven #1

De afgelopen weken hebbend de leerlingen potjes meegebracht en zijn er schimmels gekweekt in de groep. In de eerste week na de herfstvakantie (toen de klas echt verschrikkelijk naar bedorven eten stonk.. :-$) zijn tijdens BNS deze schimmels onderzocht met een microscoop. In een les met verschillende proeven, kwam uiteindelijk het prepareren, het onderzoeken en beschrijven van een schimmel aan bod. Het was goed om te zien hoe gemotiveerd de leerlingen aan de slag gingen en hoe zij zichzelf verwonderden. Middels een duidelijk stappenplan gingen zij aan de slag en lieten ook elkaar hun vondsten zien.

Bruggen bouwen

Tijdens de techniek zijn de leerlingen de afgelopen weken gestart en bezig geweest met het maken en bouwen van bruggen. 'Bruggen bouwen' is een mooi en belangrijk thema in de groep. Het elkaar proberen te begrijpen en afstemmen maakt dat er naast de les techniek ook constant bruggen gebouwd werden en iedereen steeds een stapje dichter bij elkaar kwam... Tijdens de les 'bruggen bouwen' hebben de meeste leerlingen in tweetallen gewerkt. Dit betekende op sommige momenten dat het afstemmen en luisteren naar elkaar soms ook wat stroef verliep. Door het zoeken naar oplossingen en het geven van ruimte om te vertellen hoe ideeën precies in ieders hoofd tot stand kwamen en om daar uitwerking aan te geven in de uitvoering, zijn er mooie bruggen ontstaan! Daar waar leerlingen voor conventionele bruggen kozen zijn er ook die volledig 'los' zijn gegaan en er een kunstwerk van gemaakt hebben. Het was mooi om te zien hoe verschillende leerstijlen en benaderingswijzen tot uiting kwamen. En complimenten aan een ieder, er hing een open en creatieve sfeer!!

Digibord

Eindelijk is het dan zover, ook de Nansenweg heeft een digibord! En dan is het natuurlijk mooi om er direct gebruik van te maken!? In de ochtend ontstond een gesprek over het ontstaan van de aarde. Na een mooie dialoog tussen geloof en de oerknal is er aan het einde van de middag gekeken naar De Wereld Draait Door University. In dit korte programma wordt op een korte, duidelijke en visuele wijze uitleg gegeven aan de vele vragen van de leerlingen.

Praktische Sector Oriëntatie #2

Eten en vooral de Schijf van Vijf stond centraal deze les. Gezond eten levert de voedingsstoffen die nodig zijn om het lichaam gezond te houden. Elk voedingsmiddel bevat verschillende voedingsstoffen in wisselende hoeveelheden. Door gevarieerd te eten, is de kans het grootst dat je voldoende van alle voedingsstoffen binnenkrijgt. Eten uit alle vakken van de Schijf van Vijf, is hierbij een goed uitgangspunt. De regels van de Schijf van Vijf zijn vrij duidelijk:

1. Eet gevarieerd
2. Eet niet teveel en beweeg
3. Eet minder verzadigd vet
4. Eet veel groente, fruit en brood
5. Eet veilig 

Om met de Schijf van Vijf te oefenen vind je hier een spel.

Maar wat is een les over de Schijf van Vijf zonder eten? Dus na de uitleg aan de slag! Een salade van tomaat, afbakbroodjes, fruitspies en vers geperste jus d'orange stonden op het menu. De luie leerkrachten keken toe en lieten het zich smaken. Net als de rest van de klas trouwens!

Praktische Sector Oriëntatie #1

Tijdens de eerste les van Praktische Sector Oriëntatie (PSO) kwam het onderwerp 'architectuur' aan bod, toegespitst op het ontwerpen van een tuin. Een aantal leerlingen ontwierpen hun eigen tuin thuis, terwijl andere hun creativiteit de vrije loop lieten.. Een mooi moment om de eerste creatieve talenten te zien.