Word H(i)ERO!

A Pep Talk from Kid President to You

dus... :)

Birsen, the movie

2 april is in Breda de première in het Chassé

Wie ge(ont-)HANDicapt is...

 ..is beperkt en/of toch ook weer niet! "Elke afwijking die het (samen)leven met de omgeving bemoeilijkt of verhindert, en daardoor de ontwikkeling van een individu in de weg staat, kan een handicap betekenen." Deze ochtend zijn een aantal mensen met een handicap op school om te vertellen over hun handicap. Zo is is er iemand die aan één oor doof is en met de ander slecht hoort met constant een ruis. Iemand die lichamelijk beperkt is, veel pijn heeft aan haar spieren en in een rolstoel zit. Een man met een blindengeleidehond omdat hij zeer slecht ziet en een vrouw met die een geamputeerde arm heeft.

Een handicap betekent voor hen dat ze geen andere keus hebben dan te 'dealen' met dat wat ze hebben en ja, dat beïnvloedt hun leven! Er werd aandachtig geluisterd en vele vragen (goede) volgde: Hoe voelt het? Fantaseer je ook dat je de handicap niet hebt? Wat kun je allemaal nog? Heb je hulp? Wat is fantoompijn? Krijg je geen spierpijn in je arm? Hoor je die ruis wel eens niet? 

Er was een groot verschil tussen de mensen waarbij het aangeboren was en de andere die hebben moeten leren omgaan met de handicap. Ook het antwoord op de fantoompijn maakte indruk op de leerlingen, iets voelen (jeuk of pijn) terwijl er geen lichaamsdeel meer zit!? Hoe het brein toch blijft 'corresponderen' met dat deel dat is afgezet, bijna niet te geloven...maar toch is dit zo! Misschien wel het meest opvallend: stuk voor stuk waren deze mensen ongelooflijk krachtig en vol levenslust. Natuurlijk hebben ze niet altijd zin om over hun handicap te praten en verafschuwen ze het wanneer andere met je omgaan alsof je een kind bent en niets meer kan. De slechtziende man vertelde ook dat hij wel eens is aangereden en dat hij hier nog steeds last van heeft. En tevens de liefde voor zijn hond, zijn steun en toeverlaat!

Na de uitgebreide en bijzondere ervaringsverhalen was het de tijd om 'kennis' te maken, ofwel zelf te ervaren, hoe het is om een handicap te hebben. Met blinddoeken en blindengeleidestok werd een rondje gelopen, waarbij ook het samenwerken en gevoel van veiligheid (vertrouwen op jezelf en de ander) ontzettend belangrijk bleek. Er werd met een rolstoel geprobeerd om de school in te komen en verschillende voorwerpen wanneer je lichamelijk beperkt bent werden getoond.



Het leverde ook mooie uitspraken op als "Ik leer veel!" en "Ik zou zo niet kunnen leven..". De indruk was groot en een prachtig voorbeeld van 'connect theorie to life'!

Deze ochtend was de voorbereiding op de aangepaste sportdag (ingericht voor handicaps), georganiseerd door vierdejaars scholieren van SCALA. Deze vond een week later plaats. 

Een goed vol programma met verschillende aangepaste sporten zoals rolstoelbasketbal, dovenhockey, blindebal, een circuit met een rolstoel en voor geblinddoekten. Verder was er een quiz waarbij dieper ingegaan werd op de handicaps, wat het voor mensen met een handicap betekent en vooral wat ze nog kunnen! Er was daar een man die vertelde dat hij constant zijn spieren moest aanspannen. Een aantal leerlingen zaten even niet op te letten toen hij zijn spieren ontspanden. Hij viel als een blok beton op de grond en deze leerlingen schrokken zich een hoedje ;)

Twee leerzame dagen en complimenten aan iedereen voor de inzet en de organisatie van het geheel, Arslan in het bijzonder! Thnks!

13-jarige voert actie..

..en met succes! Zie hier.. Een nieuwe oven komt op de markt. De boodschap, never stop dreaming en onderneem ACTIE!

Jouw talent? Ow, daar ;)

BenX of is het BenNIX

Donderdagmiddag werd de pestweek afgesloten!

Klas 2B en 2C kwamen naar onze klas en het was gezellig. We keken op het grote digibord! Dat maakte het wel een stuk leuker. In het begin was het wat druk, maar daarna keek iedereen gefocust naar de film. Een iemand liep even de klas uit tijdens de film, het was namelijk een heftige en pakkende film voor hem, maar ook voor de rest. De film is gebaseerd op waargebeurde verhalen. Benx was een jongen die altijd iets “had”. Hij kreeg de sticker van het Syndroom van Asperger. Zelf maakte het Ben niet uit dat hij autisme had, het was de omgeving die er problemen mee had. Een van zijn uitspraken was: "Ik heb autisme, of autisme heeft mij." Ook "Niets is wat ik zeg." en "Praten, praten praten, maar niemand die mij verstaat!", zei hij ook. Ben raakte in zijn eigen wereldje door gamen. Zo ontmoette hij een meisje dat er in de “normale wereld” niet was, maar in zijn waarheid was ze er wel. Zij gaf Ben een heel klein stukje zelfvertrouwen en inspireerde hem. Zo zette hij zijn zelfmoord in scene om op die manier een klap in het gezicht van de mensen die in de kerk zaten te geven. Kortom: een geslaagde middag!

door: Rick

Levensles van Ronald Herregraven

Het begon allemaal met één van mijn leerlingen die elke vrijdag ‘enthousiast’ vertelde over het programma Over Mijn Lijk van BNN. Het programma maakte een grote indruk op hem en zijn verhalen over het programma ook op anderen. Hierdoor ontstonden bijzondere gesprekken met veel vragen over ‘kanker’. Een aantal weken geleden klikte ik op Facebook wat door naar de pagina van Ronald Herregraven en kwam ik uit op zijn blog. De manier van schrijven over zijn ziekte en zijn humor maakte het prettig en tevens indrukwekkend om te lezen. Onder één van zijn teksten schreef hij dat hij ook gastcolleges gaf. Ik moest direct aan mijn leerlingen en hun vragen denken en de stap was snel gezet!

Na wat berichten over en weer werd er een afspraak gemaakt. De leerlingen vonden het geweldig dat zij bezoek zouden krijgen van ‘iemand van tv’. Ook het aantal vragen groeide in sneltreinvaart door het besef dat iemand met kanker, niet lang meer te leven, bij ons op bezoek zou komen. Naast de wat technische vragen over kanker ontstonden ineens ook vragen over wanneer hij zou komen te overlijden en of hij niet in de klas dood zou kunnen gaan!? Ik besloot een compilatie te maken van alle fragmenten uit het programma en deze in de klas samen met de leerlingen te bekijken. Zo zouden zij een eerste ‘kennismaking’ met Ronald hebben en zien hoe hij in het leven staat! Ook hebben de leerlingen stukken uit zijn blog gelezen.

Woensdag 24 oktober was het dan zover. De leerlingen waren zenuwachtig en dat was op hun gezichten duidelijk af te lezen. De dag ervoor kreeg ik al vragen van leerlingen en eerlijk, ook ik vond het best spannend! Je weet niet hoe de dag zou kunnen lopen, hoe leerlingen omgaan met hun emoties en wat de impact zal zijn... Het was wel zeker dat de leerlingen deze dag een bijzondere kans zouden krijgen om al hun vragen te stellen. De bereidheid van Ronald maakt dat onderwijs een extra dimensie zou krijgen; leerlingen verder brengen in hun beeld op en over de wereld. Geboorte, leven en dood zijn daarin belangrijke en niet te missen onderdelen. Ze maken deel uit van ieders leven. Het kan helpen bij de belangrijke vraag: “Wie ben ik en hoe verhoud ik me tot mijn omgeving?” Zien en verbinding aangaan is meer dan alleen ervaring opdoen, zou achteraf blijken.

Na de pauze vulde het lokaal zich in een rap tempo met alle tweedejaars. De spanning was voelbaar en het was een mooi moment om te ervaren en te voelen hoe de leerlingen en Ronald samen (non)verbaal op zoek gingen naar afstemming. Na een korte aankondiging volgde een introductie door Ronald zelf over wie hij is en wat hij precies heeft; darmkanker met uitzaaiingen naar de lever en longen en bezig aan zijn laatste chemotherapie. Vervolgens gaf hij het woord aan de leerlingen, stelde zich volgend op en baande zich, op een meesterlijk rustige, duidelijke en soms humoristische wijze, een weg door het vragenvuur.

Met “bent u gelukkig?” werd afgetrapt. Het antwoord was duidelijk: “Ja!” Hij vervolgde met te vertellen dat hij natuurlijk op momenten verdrietig is, maar dat, hoe gek het voor de leerlingen misschien zou kunnen klinken, de ziekte hem juist ook hele mooie momenten gebracht heeft en nog steeds brengt. Deze vraag brak direct een barrière en een ander sprak zijn overdenking uit: “Ik vind het apart dat je weet dat je dood gaat!” Hierop antwoordde Ronald dat we allemaal zeker weten dat we dood gaan, maar dat niemand weet wanneer en dat daar het verschil zit. En ook weer niet! Ja, hij komt te overlijden en dat het geen vijf jaar meer gaat duren is bijna zeker, echter kan het ook zo zijn dat hij onderweg naar huis een ongeluk krijgt... Op de vraag: “Sta je positief in het leven?” antwoordde hij net zo duidelijk als de eerste vraag: “Ja!” Hij vertelde over zijn school, zijn harde werken, zijn drive om iets van zijn toekomst te willen maken en over zijn jonge gezin. Tegelijkertijd refereerde hij ook aan wat hij in Over Mijn Lijk vertelde: “Ik ben nu met ‘pensioen’, heb in mijn leven hard gewerkt, ben ongeneeslijk ziek geworden en geniet nu 24/7 van mijn vrouw en mijn dochtertje.” “Kijkt u ook anders tegen het leven aan?” was daarna de vraag. “De prioriteiten liggen anders en ik doe niet meer moeilijk over kleine dingen.” Vervolgens werd hem de vraag gesteld of hij met de wetenschap van nu, terug in de tijd, andere keuzes gemaakt zou hebben? Na heel even in stilte te hebben nagedacht gaf hij aan: “Waarschijnlijk niet!” “Heb je alles gedaan wat je hebt willen doen?” vroeg een leerling daarop. “Eigenlijk wel.” en Ronald recapituleerde met een twinkeling in zijn ogen zijn leven en zag er zichtbaar voldaan uit.

Naast het leven en de dood kwamen er ook vragen over na de dood. “Ga je je dochter niet missen?” Ronald vertelde dat er zeker momenten zijn waarop hij erg verdrietig wordt van de gedachten dat hij zijn dochter niet ziet opgroeien. En vooral de gedachte dat zijn dochter geen vader meer zal hebben doet hem pijn. Om het verdriet om te buigen schrijft Ronald brieven aan zijn dochter voor de levensjaren die zij gaat passeren. Hierdoor blijft hij nog een rol spelen in haar leven.

“Bent u gelovig?” Een mooie vraag, waarop Ronald antwoordde: “Ik geloof heel erg in mezelf. Ik ben overtuigd van wat ik doe en weet dat ik daar zelf ook verantwoordelijk voor ben.” Deze uitspraak is nog dagen in verschillende vormen in de klas teruggekomen. Het heeft de leerlingen duidelijk aan het nadenken gezet. Het besef dat zij zelf verantwoordelijk zijn voor wie ze zijn en wat ze doen leek hen een stukje ‘volwassenheid’ mee te geven. De leerlingen waren tijdens gesprekken in de dagen erna meer bereid om echt naar elkaar te luisteren en proberen elkaar te begrijpen!!

Er volgde in de resterende tijd van dik een uur nog letterlijke, prangende en bijna filosofische (levens)vragen die op momenten het gewicht van het onderwerp relativeerde. Het verschil in gevoel en beleving tussen leerlingen onderling was duidelijk zichtbaar. Het niet durven uitspreken van gevoelens gaf aan hoe moeilijk het is om jezelf veilig te voelen. Toch hebben veel leerlingen zich verwonderd en hebben het lef gehad om hun eigen vragen te stellen. Het was een zeer bijzondere, waardevolle en leerzame ochtend. De leerlingen vonden dat zijn liefde voor zijn vrouw en dochter, het feit dat hij alles uit zijn leven heeft gehaald en dat hij in de klas durfde te komen om zijn verhaal te vertellen heel knap! Zijn quotes “Het is wat het is!”, “Alles was en is mooi!” en “Niet achteruit kijken, maar vooruit!” krijgen een belangrijke plek in de klas!

Mijn dank en respect gaan uit naar Ronald voor de wijze waarop hij met veel kracht en levenslust een diepe indruk heeft achter gelaten bij de leerlingen, mijn collega’s en bij mij! Het kan niet anders dan dat er (on)bewust wat in gang gezet is… (bron)