..is beperkt en/of toch ook weer niet! "Elke afwijking die het (samen)leven met de omgeving bemoeilijkt of verhindert, en daardoor de ontwikkeling van een individu in de weg staat, kan een handicap betekenen." Deze ochtend zijn een aantal mensen met een handicap op school om te vertellen over hun handicap. Zo is is er iemand die aan één oor doof is en met de ander slecht hoort met constant een ruis. Iemand die lichamelijk beperkt is, veel pijn heeft aan haar spieren en in een rolstoel zit. Een man met een blindengeleidehond omdat hij zeer slecht ziet en een vrouw met die een geamputeerde arm heeft.
Een handicap betekent voor hen dat ze geen andere keus hebben dan te 'dealen' met dat wat ze hebben en ja, dat beïnvloedt hun leven! Er werd aandachtig geluisterd en vele vragen (goede) volgde: Hoe voelt het? Fantaseer je ook dat je de handicap niet hebt? Wat kun je allemaal nog? Heb je hulp? Wat is fantoompijn? Krijg je geen spierpijn in je arm? Hoor je die ruis wel eens niet?
Er was een groot verschil tussen de mensen waarbij het aangeboren was en de andere die hebben moeten leren omgaan met de handicap. Ook het antwoord op de fantoompijn maakte indruk op de leerlingen, iets voelen (jeuk of pijn) terwijl er geen lichaamsdeel meer zit!? Hoe het brein toch blijft 'corresponderen' met dat deel dat is afgezet, bijna niet te geloven...maar toch is dit zo! Misschien wel het meest opvallend: stuk voor stuk waren deze mensen ongelooflijk krachtig en vol levenslust. Natuurlijk hebben ze niet altijd zin om over hun handicap te praten en verafschuwen ze het wanneer andere met je omgaan alsof je een kind bent en niets meer kan. De slechtziende man vertelde ook dat hij wel eens is aangereden en dat hij hier nog steeds last van heeft. En tevens de liefde voor zijn hond, zijn steun en toeverlaat!
Na de uitgebreide en bijzondere ervaringsverhalen was het de tijd om 'kennis' te maken, ofwel zelf te ervaren, hoe het is om een handicap te hebben. Met blinddoeken en blindengeleidestok werd een rondje gelopen, waarbij ook het samenwerken en gevoel van veiligheid (vertrouwen op jezelf en de ander) ontzettend belangrijk bleek. Er werd met een rolstoel geprobeerd om de school in te komen en verschillende voorwerpen wanneer je lichamelijk beperkt bent werden getoond.
Het leverde ook mooie uitspraken op als "Ik leer veel!" en "Ik zou zo niet kunnen leven..". De indruk was groot en een prachtig voorbeeld van 'connect theorie to life'!
Deze ochtend was de voorbereiding op de aangepaste sportdag (ingericht voor handicaps), georganiseerd door vierdejaars scholieren van SCALA. Deze vond een week later plaats.
Een goed vol programma met verschillende aangepaste sporten zoals rolstoelbasketbal, dovenhockey, blindebal, een circuit met een rolstoel en voor geblinddoekten. Verder was er een quiz waarbij dieper ingegaan werd op de handicaps, wat het voor mensen met een handicap betekent en vooral wat ze nog kunnen! Er was daar een man die vertelde dat hij constant zijn spieren moest aanspannen. Een aantal leerlingen zaten even niet op te letten toen hij zijn spieren ontspanden. Hij viel als een blok beton op de grond en deze leerlingen schrokken zich een hoedje ;)
Twee leerzame dagen en complimenten aan iedereen voor de inzet en de organisatie van het geheel, Arslan in het bijzonder! Thnks!
De dinsdag begon voor ons met de spreekbeurt van Bo. Hij deed zijn spreekbeurt over LEGO. De meeste leerlingen hadden in eerste instantie vooraf niet zo veel interesse in lego, maar Bo vertelde alles erg goed! Zo had hij het over het nut van Lego, en waarom het dan zo leuk was. Voor ons natuurlijk interessant. Er werd erg goed geluisterd en het was zeer boeiend. Bo kon goede antwoord geven op de vragen geven en ging goed met zijn zenuwen om! Hij kreeg veel en goede Tips&Tops. Hij zegt dat hij er veel aan zal hebben, dus dat is mooi! Hij kreeg tips als: kijk goed de klas in, en handen uit de zakken, maar voor de rest deed hij het hartstikke prima! Alle complimenten aan Bo van onze klas en de leraar. Niels kwam met een tip vooraf aan Bo, hij zei dat als je echt zenuwachtig bent, dat het dan verstandig is om mensen die je vertrouwd aan te kijken. Daarna kwam nog een mooie tip van een jongen, die zei dat het voor Bo misschien moeilijk zou zijn als er mensen waren die met hun pennen tikten, daar ging een ander op in en we vonden een oplossing via de leraar. Geslaagde spreekbeurt!
